Pierwszy obraz
Pamiętam mamę przy maszynie do szycia. Ruch jej rąk przy materiale był czymś naturalnym, czymś obecnym w domu.
Nie wiedziałem wtedy, że ten obraz zostanie ze mną.
Był też taras w Przemkowie. Powiedziałem mamie: "będę w USA." Nie znałem drogi. Nie miałem planu. Czułem tylko, że świat jest większy, niż to, co widziałem wokół siebie.
To są dwa pierwsze obrazy. Nie trzeba ich tłumaczyć.
Mama / maszyna
Umieszczone przy Sekcji 01 — obraz, od którego zaczyna się rozdział.
Przemków
Taras wspomniany w Sekcji 01 — miejsce, nie zainscenizowana scena.
Miejsca
Poland. Zanim wyjechałem gdziekolwiek, tu zobaczyłem tworzenie pierwszy raz — nie jako słowo, tylko jako czynność, którą robi się rękami, codziennie, bez pytania, czy ma to sens.
Germany. Bremen było pierwszym miejscem, gdzie nie było już nikogo, kto powiedziałby mi, co dalej. Każda decyzja wracała do mnie. Nie było gotowej drogi. Były kolejne decyzje, które trzeba było podejmować. Potem Berlin — inne miasto, ten sam mechanizm.
USA. Z tamtego czasu nie mam jednej konkretnej sceny — tylko poczucie, które zostało: że świat jest większy, niż miejsce, w którym akurat stałem. To poczucie nigdy do końca nie zniknęło.
Gran Canaria. Tam pierwszy raz budowałem coś swojego, od zera, bez niczyjej instrukcji. Nie wiedziałem jeszcze, czy to się uda. Po prostu robiłem, dzień po dniu.
Bremen / Berlin
Niemcy, wspomniane w Sekcji 02 — pierwsze miejsce bez nikogo, kogo można by zapytać.
Gran Canaria
Miejsce, gdzie po raz pierwszy zbudował coś swojego, od zera.
Co zostawił Darcode
Kilka lat później było Darcode. Nie chcę pisać o tym jak o legendzie ani jak o czymś, co "przygotowało mnie do czegoś większego" — bo wtedy tego nie wiedziałem.
Tam nauczyłem się, że pomysł sam nie wystarczy. Są klienci, którzy mają oczekiwania. Są decyzje, które okazują się błędne. Są rzeczy, które trzeba poprawić — czasem kilka razy, zanim zadziałają.
Rozmawiałem z ludźmi, którzy płacili za to, co robiłem, i musiałem nauczyć się słuchać, nie tylko tworzyć. Popełniałem błędy, które kosztowały czas i pieniądze. Podejmowałem decyzje, które później zmieniałem. Częściej musiałem się mylić, żeby zrozumieć, co naprawdę działa.
Wtedy nie wiedziałem, czym te lata się staną. Były po prostu latami pracy.
Co zostało
Patrząc wstecz, pewne rzeczy powracały wielokrotnie, niezależnie od miejsca czy okresu.
Ręce, które zawsze chciały robić coś fizycznego, nie tylko myśleć o tym.
Uwaga na szczegół — rzecz, którą inni czasem uważali za przesadę, a dla mnie była po prostu sposobem pracy.
Potrzeba stworzenia czegoś własnego, nawet jeśli nikt jeszcze o to nie prosił.
Nie nazywałem tego wtedy wzorem. Zauważyłem go dopiero teraz, kiedy patrzę na to wszystko razem.
Ciągłość
Ręka przy materiale, fragment narzędzia, stół, światło w pracowni. Temat: "co zostało," nie "co stworzyłem." Nie może wyglądać jak zdjęcie produktowe Migula.
Uwaga dla fotografa/redakcji: to slot w rozdziale z największym ryzykiem zejścia w stronę fotografii produktowej. Ma wyglądać jak ciągłość, nie jak prezentacja.
Część otwarta
Berlin. Łódź. Ten sam stół, inny adres. Ten sam materiał pod ręką.
Miasta się zmieniały. Ja też się zmieniałem.
Dzisiaj te same ręce pracują przy czymś innym. Ale ruch pozostał ten sam.
Co człowiek zabiera ze sobą, kiedy wszystkie miejsca się zmieniają?